English Version Χάρτης ιστοσελίδας Επικοινωνία



Αρχική Σελίδα / Συνεντεύξεις / Ομιλίες

Συνεντεύξεις / Ομιλίες


 
 
 

ΟΜΙΛΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

Κ. ΑΛΕΞΗ ΓΑΛΑΝΟΥ

ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΤΙΜΗΣΗ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

7:30 Μ.Μ

ΔΕΡΥΝΕΙΑ

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

«Εκείνων που σκοτώθηκαν στις Θερμοπύλες είναι τρισδοξασμένη η τύχη τους κι ωραίος ο θάνατος τους. Ο τάφος είναι βωμός και αντί για θρήνους έχουν τη θύμηση και γίνεται η λύπη παίνεμα τους.» Από τον Σιμωνίδη τον Κείο, τον αρχαίο λυρικό ποιητή πήραμε τους μεστούς αυτούς στίχους για να αντιπαραβάλουμε τη θυσία των Ελλήνων στις Θερμοπύλες με αυτή των ηρώων μας που απόψε τιμούμε.

Απόψε σε μια σεμνή τελετή, λίγα μόνο μέτρα από τα μισητά συρματοπλέγματα που μας χωρίζουν από την αγαπημένη μας Αμμόχωστο, τιμούμε 42 χρόνια ολόκληρα μετά και απολογούμαστε γι αυτό, όλα τα παλληκάρια που έδωσαν το πολυτιμότερο τους αγαθό, την ίδια τους τη ζωή για την πατρίδα. Τιμούμε τους λεβέντες μας που υπερασπίστηκαν την πόλη και επαρχία Αμμοχώστου εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974.

Μνημονεύουμε σήμερα τους ήρωες μας, τους θυμόμαστε και τους τιμούμε. Πρέπει, όμως να θυμόμαστε πως η πατρίδα μας στενάζει κάτω από την μπότα του κατακτητή για 42 ολόκληρα χρόνια. Να θυμόμαστε το χρέος μας απέναντί στους ήρωες μας, απέναντι στις επερχόμενες γενιές, απέναντι στην μακραίωνη ιστορία και το μεγάλο μας πολιτισμό.

Η Τουρκία και οι εγκάθετοι της στην Κύπρο παραβιάζουν από το 1974 τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Δεν συμμορφώνονται παρά τα πάμπολλα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας. Δεν αναγνωρίζουν και δεν σέβονται τις αρχές και αξίες που έχουν θεσπιστεί και κατοχυρωθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον πολιτισμένο κόσμο. Ειδικότερα παραβιάζουν τα ψηφίσματα 550( 1984) και 789(1992) του Συμβουλίου Ασφαλείας που αναφέρονται στην Αμμόχωστο και στην επιστροφή των νομίμων κατοίκων της.

Η Αμμόχωστος είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα στην ελπίδα. Που θα ανοίξει την πόρτα για την Κύπρο του μέλλοντος. Για την Κύπρο της «αγάπης και του ονείρου», για να βρουν τα όνειρα δικαίωση.

Ο Δήμος Αμμοχώστου με ποικίλες εκδηλώσεις και δραστηριότητες στην Κύπρο και στο εξωτερικό εργάζεται τόσο για διατήρηση άσβεστης της μνήμης και του πόθου για επιστροφή όσο και για διαφώτιση σε όλο τον κόσμο.

Αυτή η εκδήλωση για μεταθανάτια τίμηση των ηρώων μας που υπερασπίστηκαν την Αμμόχωστο και ολόκληρη την Επαρχία μας, είναι μια ξεχωριστή εκδήλωση. Είναι μια εκδήλωση που πραγματοποιείται με την παροχή του σχετικού καταλόγου πεσόντων από το Υπουργείο Άμυνας. Δυστυχώς, παρόλες τις προσπάθειες μας δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός συγγενών για όλους τους ήρωες μας . Εκφράζουμε τις απολογίες μας αλλά δυστυχώς ο αδυσώπητος χρόνος άφησε τα σημάδια του ακόμη και σε αυτή μας την προσπάθεια. Σε μια μελλοντική εκδήλωση, ο Δήμος Αμμοχώστου θα τιμήσει μεταθανάτια όλους τους Αμμοχωστιανούς που έπεσαν στο πεδίο των μαχών σε όλη την Κύπρο.

-Μεγάλοι ήρωες μας, σας ευχαριστούμε από καρδιάς γιατί μας δείξατε το δρόμο! Το δρόμο της εθνικής αξιοπρέπειας. Το δρόμο της λευτεριάς. Το δρόμο όμως που θα πρέπει ενωμένοι να βαδίσουμε, ηγεσία και λαός, για να ανατείλει ο ζωοδότης ήλιος ελεύθερος πλέον πάνω από την Αμμόχωστο, την Καρπασία, την Κερύνεια, την Μόρφου και όλα τα κατεχόμενα μας μέρη.

Το ανέσπερο φως που εκπέμπει η ηρωική θυσία των παλληκαριών μας ας κατακλείσει τις ψυχές μας για να μας οδηγήσει στο αναστάσιμο φως μιας λεύτερης πατρίδας, όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της να ζουν σε συνθήκες ειρήνης, ευημερίας και ασφάλειας.

Αγαπητά μας αδέλφια, παιδιά, πατέρες αγαπητοί μας φίλοι. Η θυσία σας δεν θα πάει χαμένη. Οι προσπάθειες που γίνονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την πολιτική ηγεσία αλλά και τον δήμαρχο της πόλης σας θα ευοδωθούν. Όλοι είμαστε σήμερα κοντά σε εκείνη την ημέρα που τα παιδιά μας θα ζουν ελεύθεροι σε μια επανενωμένη Κύπρο, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και ένα μέλλον που θα δίνει προοπτικές για πρόοδο και ευημερία.

Οι ψυχές δεν έχουν σύνορα. Έτσι και οι ψυχές των ηρώων μας είναι απόψε μαζί μας. Είναι οι μεγάλοι φωτοδότες της Αμμοχώστου, της Κύπρου, της οικουμένης. Αυτοί είναι οι ήρωες που απόψε τιμούμε και ίσως κάποιοι να άφησαν στην τύχη τους τόσο αυτούς όσο και τις οικογένειες τους.

Αλέξης Γαλανός

 
 
 
Παρουσίαση βιβλίου «The Sunrise», της Victoria Hislop

22 Οκτωβρίου 2014, Πύλη Αμμοχώστου, Λευκωσία

Προσφωνήσεις….

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να τονίσω και να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Το βιβλίο της Victoria Hislop είναι ένα μυθιστόρημα. Δεν φιλοδοξεί να είναι ούτε μια επιστημονική μελέτη, ούτε μια απαρίθμηση των γεγονότων στην Αμμόχωστο και στην Κύπρο πριν ή μετά το 1974.

Είναι ένα μυθιστόρημα που δίδει ανάγλυφα την ιστορία δύο οικογενειών, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τις σχέσεις μεταξύ τους, τη φιλιά της οικογένειας των Ελληνοκυπρίων με την οικογένεια των Τουρκοκυπρίων που εγκλωβίζονται μαζί σ’ ένα ξενοδοχείο που στο μυθιστόρημα λέγεται The Sunrise και ζουν μαζί την τραγωδία των ημερών εκείνων, αλλά και τις περιπέτειες της ιδιωτικής τους ζωής, τους έρωτες, τα πάθη, αλλά και τις μικρότητες και την απληστία που φέρνουν η δυστυχία και η μιζέρια στον άνθρωπο.

Το βιβλίο της είναι σαφέστατα ανθρωποκεντρικό με καλά αναπτυγμένους χαραχτήρες, όχι χάρτινους ανθρώπους, το αφήγημα είναι γλαφυρό με δυνατό αντιπολεμικό και αντικατοχικό περιεχόμενο.

Κάνει εντύπωση η βαθιά γνώση των πραγμάτων που έχει η συγγραφέας όσον αφορά την κοινωνία της Αμμοχώστου την εποχή εκείνη, αλλά και η ψυχολογική εμβάθυνση και η ικανότητα της να εισέρχεται στο πετσί της νοοτροπίας των ανθρώπων της εποχής, αλλά και τη νοοτροπία των κατοίκων του νησιού μας.

Είναι φανερό ότι η συγγραφέας ερεύνησε ενδελεχώς της πτυχές της ζωής της Αμμοχώστου εκείνα τα χρόνια της πόλης-θαύμα στους δρόμους της ανάπτυξης και προόδου που έμελλε η μοίρα και η βαρβαρότητα της Τουρκίας να τη μετατρέψει σε μια πόλη σκελετό-φάντασμα.

Το διήγημα αναπαριστά αποτελεσματικά την εποχή, ζωντανεύει μνήμες ανθρώπων από τα παιδιά ή νεανικά τους χρόνια, τις φέρνει και πάλι κοντά μας. Είναι για μας που τις ζήσαμε σαν μια μαχαιριά στην καρδιά γιατί ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην πραγματικότητα, είναι η ίδια η πόλη της Αμμοχώστου, η ακμάζουσα πόλη που έσφυζε από ζωή με αμέτρητα ξενοδοχεία κατά μήκος της παραλίας, που φιλοξενούσε τουρίστες από όλο τον κόσμο. Και εδώ αναφέρονται και λεπτομέρειες που χρωματίζουν την αφήγηση και δίνουν πιο παραστατικά την εικόνα της πόλης, π.χ. η γιορτή του πορτοκαλιού, τα ονόματα των δρόμων, τα καλύτερα κοσμηματοπωλεία, η νυκτερινή ζωή, τα κυπριακά εδέσματα.

Όπως ανέφερα, διαβάζοντας το βιβλίο δεν διαβάζεις Ιστορία της πόλης με τα μάτια ενός ιστορικού ή πολιτικού ή και νομικού, αλλά με τα μάτια ενός Κύπριου, ενός Αμμοχωστιανού που η ζωή του ανατράπηκε βίαια και ζει σήμερα μιαν άλλη ζωή.

Κι εδώ θα ήθελα ως Δήμαρχος Αμμοχώστου να προχωρήσω και να πω δύο λόγια για τη σημασία που έχει η Victoria Hislop και το βιβλίο The Sunrise, για εμάς και για την Κύπρο:

Κατ’ αρχήν δίδει το μήνυμα της συνύπαρξης και φιλίας μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ότι εκείνο που μας χωρίζει και που κάθε μέρα γίνεται πιο δύσκολο να το διαβούμε είναι ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή και τα διάφορα οικονομικά και πολιτικά κατεστημένα.

Εκείνο που μας ενώνει όσο και να το παραβλέπουμε είναι οι απλοί άνθρωποι, οι οικογένειες, η επιθυμία για πρόοδο και προκοπή των παιδιών μας, για όλους τους κατοίκους της Κύπρου, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.

Το βιβλίο αυτό θα κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, σε πάρα πολλές γλώσσες και η εικόνα της παραλίας της Αμμοχώστου στο εξώφυλλο και η συγκινητική και ανθρώπινη ιστορία που περιέχει θα βγάλει την Αμμόχωστο που είναι χωσμένη στην άμμο, όπως λέει και το όνομά της, και θα τη φέρει σε πολλά σπίτια, σε πολύ κόσμο στο εξωτερικό που μπορεί και να μην έχουν ακούσει για την Αμμόχωστο, μπορεί να μην ξέρουν για την τραγωδία της εισβολής στην Κύπρο πριν 40 χρόνια, μπορεί να μην ξέρουν για τα συρματοπλέγματα της ντροπής.

Είναι μια προβολή που, εμείς που ζούμε αυτό το δράμα, πιστεύουμε ότι τη γυρεύαμε στον ουρανό και τη βρήκαμε στη γη.

Η πόλη της Αμμοχώστου με αυτό το βιβλίο έρχεται στο προσκήνιο και μας βοηθά να τη διεκδικήσουμε και μας ανανεώνει την αποφασιστικότητα μας να μη τη ξεχάσουμε και να μην την εγκαταλείψουμε. Η πόλη της Αμμοχώστου ξυπνά στις σελίδες του και μας ξυπνά κι εμάς.

Αυτό είναι το δάσος και γι’ αυτό δεν πρέπει να ασχοληθούμε με κάποιες λεπτομέρειες που ίσως δεν αρέσουν σε κάποιους γιατί δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι οι καλοί και οι κακοί άνθρωποι δεν χωρίζονται ανάλογα με εθνικότητες ή εθνότητες και δεν έχουμε πάντα δίκαιο και ότι ακόμα κάναμε λάθη απέναντι στους Τουρκοκύπριους τα οποία όμως δεν μπορούν να συγκριθούν με κανένα τρόπο με την κρατική τρομοκρατία που εξάσκησε και εξασκεί εκμεταλλευόμενη το μέγεθος και τους συμμάχους της η χθεσινή και η σημερινή Τουρκία, που ακόμα και σήμερα εισβάλλει παράνομα και πειρατικά στη νότια ΑΟΖ της Κύπρου, εκμεταλλευόμενη το ισλαμιστικό χαλιφάτο που εκείνη δημιούργησε και χρηματοδότησε.

Αλλά τελειώνοντας θέλω να αναφερθώ και στο τέλος του βιβλίου όπου η γιαγιά οραματίζεται να μπαίνουν στην πόλη μπουλντόζες, αντί τανκς. Είναι όνειρο; Είναι όραμα; Είναι μια γεροντική οπτασία και χίμαιρα; Ή κάποτε αυτό μπορεί να γίνει μια πραγματικότητα;! Την ίδια ώρα γυρεύει την εγγονή της.

Είναι το ερώτημα που θέτει η ίδια η συγγραφέας στον αναγνώστη και με κάποιον τρόπο τον προσκαλεί να κάνει την αυτοκριτική του και ν’ αποφασίσει πώς πραγματοποιεί το όνειρα της επιστροφής και πώς κτίζει το μέλλον των παιδιών του.

Εγώ θα την ευχαριστήσω για ακόμα κάτι: τον τίτλο του βιβλίο «Sunrise», Ανατολή. Είναι συμβολικός γιατί μετά από 40 χρόνια για κάποιους από εμάς που ονειρευόμαστε και θυμόμαστε τις αυγινές ώρες στη χρυσή αμμουδιά της Αμμοχώστου, μας καλεί σε μια νέα Ανατολή την ώρα που φτάσαμε στην δύση. Γι’ αυτήν την ελπίδα την ευχαριστώ και το V που σηκώνω είναι για το VICTORY, τη νίκη, που για μας νίκη είναι η επιστροφή, η επανένωση του νησιού, η αποχώρηση του Τουρκικού Στρατού, αλλά νίκη και για τη Victoria για ένα ακόμα best seller.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΟΜΙΛΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΑΛΕΞΗ ΓΑΛΑΝΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ

4 Αυγούστου 2012

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,

Η αγάπη για την πόλη μας και ο πόθος μας για επιστροφή, μάς φέρνουν ξανά εδώ. Μας φέρνουν αντιμέτωπους με την εικόνα που εδώ και 38 χρόνια μας συγκλονίζει, μάς βυθίζει σε θύμισες και μάς πληγώνει.

Για μία ακόμη χρονιά το συρματόπλεγμα της ντροπής και του αίσχους, το συρματόπλεγμα του διαχωρισμού της πατρίδας μας μάς φράσσει το δρόμο. Για άλλη μια φορά αγναντεύουμε εξ αποστάσεως την αγαπημένη μας Αμμόχωστο, βουβή και ερημωμένη, χωρίς να μπορούμε να την πλησιάσουμε.

Φέτος, έχω την εντύπωση ότι οι αποστάσεις δεν μίκρυναν. Ότι, παρά τις προσπάθειές μας, δεν βρισκόμαστε πιο κοντά στην Αμμόχωστο. Ότι δεν βρισκόμαστε πιο κοντά στην ευόδωση των στόχων και των αγώνων μας.

Όχι μόνο λόγω της τουρκικής άρνησης και αδιαλλαξίας που συνεχίζεται και εντείνεται σε όλα τα επίπεδα, οδηγώντας μίαν ακόμη διαδικασία διαλόγου σε τέλμα και αδιέξοδο. Όχι όμως λόγω της παρατεταμένης προκλητικής αδιαφορίας της διεθνούς κοινότητας και του στρουθοκαμηλισμού των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά λόγω της δεινής θέσης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας, λόγω της αποδυνάμωσης των όπλων του αγώνα μας και του ηθικού και της πίστης του λαού μας.

Τριάντα-οκτώ χρόνια μετά το έγκλημα σε βάρος της πατρίδας μας, διαπιστώνουμε ότι στερέψαμε από λόγια.

Η σιωπή της βουβής μας πόλης είναι σίγουρα πιο εύγλωττη από ποτέ.

Δεν είναι πολλά που μπορούμε πλέον να πούμε. Δύσκολα μπορούμε να δώσουμε ελπίδα και προοπτική στους νέους μας.

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Μέσα στις παρούσες δύσκολες συνθήκες, συνεχίσαμε την προσπάθειά μας για την Αμμόχωστο. Αναλάβαμε πρωτοβουλίες, κτυπήσαμε πόρτες, οργανώσαμε εκδηλώσεις και εξορμήσεις. Προβάλαμε διεθνώς το έγκλημα που διαπράττεται σε βάρος της χώρας και της πόλης μας. Συμβάλαμε στην προσπάθεια για να εξασφαλιστούν ισχυρά ψηφίσματα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ικανοποιητικές αναφορές στις Εκθέσεις προόδου της Τουρκίας. Στηρίξαμε την πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας για διασύνδεση της επιστροφής της Αμμοχώστου με την ενταξιακή πορεία της Άγκυρας.

Κάτω, όμως, από το βάρος του εξευτελισμού που βιώνουμε ως χώρα και ως λαός -ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης- βλέπουμε την απελπισία στα μάτια των συμπολιτών μας. Βλέπουμε την καχυποψία στα μάτια των ξένων συνομιλητών μας.

Όλες οι παλιές αμαρτίες του πολιτικού μας συστήματος, της κοινωνικής μας διάρθρωσης και του οικονομικού μας οικοδομήματος βγήκαν στην επιφάνεια. Και, δυστυχώς, μαζί με την οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και μια πλήρης απογοήτευση η οποία δεν υπήρχε ούτε το 1974. Γιατί ο κόσμος σήμερα δεν βλέπει φως στην άκρη της σήραγγας.

Δεν βλέπει διάθεση αυτοκριτικής και ανάληψης ευθυνών και κοινής δράσης. Δεν βλέπει ένα διάλογο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων όπου οι όποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, ακόμη και οι διαφωνίες, να συμβάλλουν στην εξεύρεση του καλύτερου δυνατού κοινά αποδεκτού αποτελέσματος. Βλέπει μόνο μιαν εξοντωτική προσπάθεια αλληλοεπίρριψης ευθυνών και στο τέλος μιαν πλήρη ατιμωρησία.

Τα λέω αυτά έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι απευθύνομαι σε μια εκδήλωση μνήμης και αγώνα για την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Γιατί τυγχάνει να πιστεύω ότι οποιοσδήποτε αγώνας αποκατάστασης δικαίων και δικαιωμάτων, για να έχει πιθανότητες επιτυχίας, πρέπει να έχει υπόβαθρα. Χωρίς υπόβαθρα, χωρίς στέρεες βάσεις, δεν είναι ο ουσιαστικός αγώνας που θα εμπνεύσει και θα φέρει αποτελέσματα. Είναι μόνο ο αγώνας των ψεύτικων των λόγων των μεγάλων.

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,

Το ισχυρότερό μας όπλο όλα αυτά τα χρόνια ήταν η οικονομία. Δεν μας έδινε απλώς ισχύ και αξιοπιστία στο διεθνή στίβο. Μας έδινε πίστη στις δυνάμεις μας. Τροφοδοτούσε την αυτοπεποίθηση του λαού μας.

Αυτό το όπλο δεν υπάρχει πια. Αυτό που υπάρχει είναι η τρόικα, τα μνημόνια και οι μηχανισμοί στήριξης. Είναι η καταρράκωση της εθνικής μας αξιοπρέπειας και περηφάνιας. Είναι η απειλή της συρρίκνωσης εισοδημάτων και συντάξεων, η ανεργία και η οικονομική καταστροφή εκατοντάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Είναι η αντιμετώπισή μας περίπου ως επαίτες και μαύρα πρόβατα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Είναι η καθίζηση του ηθικού του λαού μας.

Το κυριότερο στήριγμα του αγώνα μας όλα αυτά τα χρόνια ήταν η Ελλάδα. Με δεδομένα τα δικά της προβλήματα και την αποδυνάμωση της διεθνούς της θέσης, λίγα μπορούμε να αναμένουμε τώρα.

‘Άραγε μας απέμεινε επιτέλους κάποιο όπλο κάτω από τις συνθήκες;

Νομίζω Ναι. Το τελευταίο όπλο που μας απομένει και το οποίο δεν αξιοποιήσαμε μέχρι σήμερα είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ.

Η καθολική ενότητα όλου του λαού.

Η ενότητα στους σκοπούς και στους στόχους.

Μας χωρίζουν μερικοί μόνο μήνες από τις προεδρικές εκλογές. Ας μην ξεχνούμε όμως ότι βρισκόμαστε κάτω από σχεδόν πολεμικές συνθήκες. Βρισκόμαστε σε έναν πόλεμο με αυτούς που θεωρούμε εχθρούς ή αντιπάλους μας, αλλά και τους εαυτούς μας. Ας μην αποδειχθούμε για μιαν ακόμη φορά κατώτεροι των περιστάσεων. Ας μην αποδείξουμε τα ελληνικά μας γονίδια διά των ελαττωμάτων μας, αλλά διά των αρετών μας. Ας βάλουμε πάνω απ’ όλα το κοινό καλό και το συμφέρον της πατρίδας Κύπρου.

Μπορούμε να θέσουμε επιτέλους σε δεύτερη μοίρα τις κομματικές και ιδεολογικές μας επιδιώξεις και τις προσωπικές μας φιλοδοξίες;! Ναι, μπορούμε.

Μπορούμε να δώσουμε κάτι από τον εγωισμό μας και τον εαυτό μας για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα;! Ναι, πιστεύω μπορούμε.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τα δίκαιά μας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εμπνεύσουμε τη νέα γενιά η οποία, όχι αδίκως, επέλεξε να μας παρακολουθεί από απόσταση και με καχυποψία.

Πέρασαν 38 χρόνια. Μπορεί να περάσουν πολλά ακόμα. Όμως εκείνο που οφείλουμε να γνωρίζουμε είναι ότι πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, τα πάθη και τις αδυναμίες μας.

Αυτή η διεργασία απαιτεί πρώτα και πάνω απ’ όλα σκληρή αυτοκριτική, για την οποία δεν βλέπουμε προς το παρόν καμία διάθεση. Θέλουμε μιαν ηγεσία που θα ενώσει το λαό. Που θα εμπνεύσει και θα ενεργοποιήσει όλες της δυνάμεις της κοινωνίας μας. Που θα μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε όλα εκείνα που τόσα χρόνια κρύβαμε κάτω από το χαλί.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι τόσο κρίσιμοι όσο ποτέ και ίσως θα κριθεί οριστικά το μέλλον της Κύπρου για πάρα πολλά χρόνια. Η εξέλιξη του αγώνα μας θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τον τρόπο με τον οποίο θα επιλέξουμε να εργαστούμε όλοι μαζί για να βάλουμε σε τάξη τα του οίκου μας. Από τον τρόπο με τον οποίο θα επιλέξουμε να εργαστούμε, όλοι μαζί, για να κτίσουμε ένα νέο κράτος, για να θεμελιώσουμε επιτέλους κάποιους θεσμούς. Από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και θα αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες ενώπιον των οποίων θα βρεθούμε.

Συμπατριώτισσες και συμπατριώτες,

Η Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι μια τέτοια ευκαιρία. Προσβλέπαμε σ’ αυτή με άλλες φιλοδοξίες και άλλες προσδοκίες. Συνέπεσε, δυστυχώς, με αυτό τον καταιγισμό αρνητικών εξελίξεων.

Επιλέξαμε να οργανώσουμε μιαν κομψή Προεδρία και μπορεί και να μην μας δόθηκε και πολλή επιλογή, πράγμα που δεν υποτιμώ. Να μην ενοχλήσουμε και να μη δυσκολέψουμε τους εταίρους μας φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την κατοχή της πατρίδας μας και με το έγκλημα πολέμου που συνεχίζει να διαπράττει η Τουρκία σε βάρος της Αμμοχώστου. Επιλέξαμε να προβάλουμε την κρατική μας οντότητα. Δεν υποτιμούμε τη σημασία της, αλλά είναι απαράδεκτο να επιτρέπουμε εμείς οι ίδιοι στην Ευρώπη να ανέχεται αυτή την κατάσταση. Να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να επιδεικνύει παντελή έλλειψη ευαισθησίας και σοβαρής πολιτικής βούλησης να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η χώρα που προεδρεύει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου βρίσκεται υπό κατοχή μιας άλλης χώρας που κτυπάει την πόρτα της Ευρώπης.

Η στάση των εταίρων μας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν είναι απλώς υποκριτική. Είναι και σκανδαλώδης, γιατί αν αυτό που συμβαίνει σε βάρος της Κύπρου συνέβαινε οπουδήποτε αλλού, θα ήταν αδιανόητο.

Εμείς, δυστυχώς, φαίνεται ότι όχι μόνο μάθαμε να ζούμε με το πρόβλημα της κατοχής, αλλά και να το κρύβουμε. Χωρίς να διερωτόμαστε, τι είναι τελικά η Ευρώπη που οραματιστήκαμε;

Μια προβληματική κοινή αγορά και μια υδροκέφαλη κεντρική γραφειοκρατία;

Μια ακόμη οικονομική ένωση κρατών όπου ισχύει το δίκαιο του ισχυρού και τα κάθε λογής συμφέροντα;

Ένας Γίγαντας-Κρόνος με πήλινα πόδια που τρώει τα παιδιά του;

Έχουμε ακόμη χρόνο να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας. Όχι εκείνες που ανακοινώσαμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας εξασφαλίζοντας τις ευχαριστίες και τα συγχαρητήριά τους. Εκείνες που θα εξυπηρετήσουν το συμφέρον του τόπου και του λαού μας. Γιατί αυτή είναι η προτεραιότητα για το λαό μας.

Η Αμμόχωστος μάς προσφέρει αυτή τη διέξοδο. Είναι ένα στρατηγικό χαρτί στα χέρια μας. Ένα επιθετικό χαρτί διπλωματίας, που επαναφέρει το Κυπριακό στις πραγματικές του διαστάσεις.

Γιατί κατέχεται αποκλειστικά από τουρκικά στρατεύματα. Γιατί αναδεικνύει τα στοιχεία της εισβολής και της κατοχής. Γιατί εκθέτει την απάνθρωπη στάση και αδιαλλαξία της Τουρκίας, θέτοντάς την ενώπιον των βαρύτατων ευθυνών της, που πηγάζουν από ισχυρά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Γιατί ποιος Ευρωπαίος ο οποίος δεν θα συγκλονιστεί από την εικόνα της αιχμαλωσίας και της καταστροφής της πόλης μας. Φτάνει, εμείς, να φροντίσουμε να τον φέρουμε εδώ, αντιμέτωπο με το έγκλημα. Να τον θέσουμε ενώπιον των ευθυνών του.

Το τρίπτυχο που προώθησε και προωθεί ο Πρόεδρος δίδει μια πραγματική ευκαιρία σε όλους τους εμπλεκόμενους με βάση την Αμμόχωστο να δημιουργηθούν συνθήκες και κουλτούρα λύσης που θα βοηθήσει να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα νοουμένου, και τονίζω νοουμένου, ότι υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει, πραγματική βούληση από πλευράς Τουρκίας για μια λύση του Κυριακού που να εξασφαλίζει την επιβίωση και τις βασικές ελευθερίες.

Φίλες και φίλοι,

Αγαπητοί συμπολίτες,

Πολλά απ’ όσα ανέφερα, είμαι σίγουρος ότι τα ακούσατε ξανά από εμένα και πριν από ένα, δύο ή τρία χρόνια. Η διαφορά φέτος είναι ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Είμαστε στο χείλος του γκρεμού. Αυτά που όλοι δια των ωραίων μας λόγων διακηρύσσουμε, πρέπει να τα υλοποιήσουμε άμεσα.

Μείναμε από όπλα και εργαλεία, αλλά δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω. Τα 38 χρόνια της προσφυγιάς δεν μας λύγισαν. Αυτό τον αγώνα θα τον συνεχίσουμε χωρίς να λιποψυχήσουμε και χωρίς να καμφθούμε από εμπόδια και δυσκολίες, χωρίς όμως να αιθεροβατούμε και να μην αντιμετωπίζουμε τις σκληρές πραγματικότητες.

Σήμερα, όχι αύριο, καλούμαστε να αλλάξουμε. Να φέρουμε επιτέλους τον νου μας, αν είναι δυνατόν. Καλούμαστε να ανατρέψουμε όλα εκείνα που μας οδήγησαν στη σημερινή δεινή κατάσταση.

Σήμερα, όχι αύριο, οφείλουμε να χαράξουμε όλοι μαζί τον δρόμο που θα πορευτούμε. Αν αυτός ο δρόμος περνά μέσα από μια κυβέρνηση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου τότε αυτόν πρέπει να πάρουμε. Αν αυτός ο δρόμος περνά μέσα από ένα αποτελεσματικό Εθνικό Συμβούλιο, αυτό πρέπει να γίνει. Εάν χρειάζεται, και λέω χρειάζεται ένα Εθνικό Συμβούλιο Οικονομίας με πλατιά συμμετοχή των κομμάτων και των κοινωνικών εταίρων, τότε αυτό πρέπει να γίνει. Το βάρος πλέον είναι ασήκωτο γι’ αυτό και η ευθύνη πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο συλλογική και να καλλιεργηθεί η καθολική ενότητα.

Μόνο έτσι θα δώσουμε ξανά στους νέους μας όραμα και προοπτική. Για να βαδίσουμε κάποια μέρα σε μια ελεύθερη Κύπρο. Ελεύθερη από τα κατοχικά στρατεύματα και τους εποίκους και απαλλαγμένη από τα λάθη του παρελθόντος. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να βαδίσουμε ξανά σε μια ελεύθερη Αμμόχωστο, για να της δώσουμε ξανά ζωή.

Αυτό είναι το μήνυμα της φετινής εκδήλωσης ενάντια στην κατοχή και μακάρι να είναι η τελευταία μακριά από την πόλη μας, όπως λέμε πάντα. Αλλά πρέπει να είναι η τελευταία που ο λαός μας βασανίζεται και ταλανίζεται εκ των έσω.

Σας ευχαριστώ.

 
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Ντυμένοι φαντάσματα διαμαρτυρήθηκαν οι Τουρκοκύπριοι στις Βρυξέλλες.....»

Κερδίσατε λοιπόν τη στιγμιαία προσοχή του φακού. Κάνατε τόσο δρόμο για να καταγγείλετε την αδιαφορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως

Εμείς δεν είμαστε φαντάσματα, έχουμε και πρόσωπο και αισθήματα.

Δε φορούμε ούτε μάσκες, μήτε σεντόνια.

Σίγουρα τα 38 χρόνια στην προσφυγιά έχουν κάμει τους περισσότερους από εμάς αγνώριστους στους φίλους και παλιούς γνωστούς μας. Τα 38 χρόνια πόνου και προσμονής, έχουν αφήσει τα σημάδια τους.

Είμαστε ο Νίκος, ο Γιώργος, η Ελένη , η Άντρη, ο Κώστας....

Ανήκουμε στο μισό της Κύπρου που εσείς αποκαλείτε Τουρκικό. Εκεί έχουμε αφήσει τις ρίζες μας, έχουμε θάψει τους προγόνους μας, έχουμε πάει για πρώτη φορά στο σχολείο, κάναμε τους πρώτους μας φίλους – φίλους για μιά ζωή.

Δε θέλουμε τη δική σας απομόνωση, έτσι δεν αντιδράσαμε όταν σας δώσαμε Ευρωπαϊκές ταυτότητες και διαβατηρια, δε θέλουμε ούτε να υποφέρετε οικονομικά, έτσι πήρατε τα Ευρωπαϊκά κονδύλια και το εμπόριο της πράσινης γραμμής και την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις συντάξεις, το δωρεάν ηλεκτρισμό και νερό για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όμως εμείς, σας βλέπουμε καθημερινά να καταστρέφετε ότι πιο πολύτιμο έχουμε στη ζωή, τις ρίζες μας. Σας παρακολουθούμε σε ένα φρενήρη ανταγωνισμό ποιός θα κτίσει περισσότερα Ελληνοκυπριακά οικόπεδα και να τα πουλήσει σε ξένους. Τις πόλεις και τα χωριά μας να αλλάζουν όψη, να γίνονται αγνώριστα. Τα τοπονύμια και οι δρόμοι να έχουν ένα άλλο όνομα πια. Να πηγαίνουμε να δούμε το μέρος που γενηθήκαμε μαζί με τα παιδιά μας και να μας αναγκάζετε να πάρουμε βίζα, ενώ εσείς να περνάτε ελεύθερα, χωρίς κανένα περιορισμό.

Να λοιπόν ποιός πρέπει να μιλά για απομόνωση .....απομονωμένοι είμαστε εμείς, από τη δική μας περιουσία, τις ρίζες μας, τουρίστες στον τόπο μας.

Εμείς οραματιζόμαστε για όλους μας, μια πατρίδα ολόκληρη και εσείς μια μισή.

Μην τα λέτε λοιπόν στους Ευρωπαίους, σε μας να τα λέτε, εμείς είμαστε οι μελλοντικοί σας γείτονες και εμείς κάθε φορά που αποτυγχάνουμε να πετύχουμε μια λύση, βλέπουμε εφιάλτες με φαντάσματα της διχοτόμησης.

Νίκος Κάρουλλας

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012

ΩΡΑ 10.30 Π.Μ.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΔΕΡΥΝΕΙΑ

Σας καλωσορίζω στην πρώτη Γιορτή του Πορτοκαλιού που ο Δήμος Αμμοχώστου διοργανώνει στην προσφυγιά. Μια Γιορτή που άρχισε στην Αμμόχωστο το 1935, είχε μια διακοπή 24 χρόνων από το 1939 μέχρι το 1963 και που συνεχίστηκε ανελλιπώς από τότε μέχρι το 1974.

Σας προσκαλώ, λοιπόν, σε ένα ταξίδι μνήμης, στην Αμμόχωστο της νιότης, της ζωντάνιας, της δημιουργικότητας, της ομορφιάς και του πολιτισμού.

Η Αμμόχωστος, η πόλη των ονείρων μας, ο παράδεισος μας, είχε πολλές φυσικές ομορφιές. Με νοσταλγία, όμως, θυμόμαστε τα πάμπολλα περιβόλια της Αμμοχώστου με τα εσπεριδοειδή της. Οι Αμμοχωστιανοί με το μεράκι και την εργατικότητά τους δημιούργησαν ένα θαυμάσιο φυσικό τοπίο, με πορτοκαλιές, μανταρινιές και λεμονιές, αρμονικά συνδεδεμένο με τον εξαίρετο περιβάλλοντα χώρο. Ιδιαίτερα την εποχή της ανθοφορίας πλημμύριζε η Αμμόχωστος με μοναδικές ευωδιές.

Σήμερα, λίγα μόνο μέτρα από τη σκλαβωμένη από τα τουρκικά στρατεύματα αγαπημένη μας πόλη, ο Δήμος μας διοργανώνει αυτή την μεγάλη Γιορτή. Μια Γιορτή που υπήρξε θεσμός και παράδοση για τους Αμμοχωστιανούς. Μια Γιορτή που ανακαλούμε στη μνήμη μας και την κάνουμε σήμερα πράξη. ΄Οχι μόνο για να θυμόμαστε αλλά κυρίως για να μεταφέρουμε στα παιδιά ,μας και στα παιδιά των παιδιών μας ότι επιβάλλεται να συνεχίσουν αυτά που εμείς αφήσαμε στην Αμμόχωστο. Τα όνειρά μας αλλά και τις παραδόσεις μας.

Ο Δήμος Αμμοχώστου μπροστάρης στο δίκαιο αγώνα για επιστροφή στη Βασιλεύουσα Αμμόχωστο διοργανώνει ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες και έχει αναλάβει μια παγκόσμια εκστρατεία διαφώτισης.

Ο αγώνας για επιστροφή στη δική μας Ιθάκη, στην Αμμόχωστο μας, δίνει αξία και νόημα στη ζωή μας. Γ΄ αυτό πλέον ζούμε. Για να γίνει το όνειρό μας πραγματικότητα. Για να δούμε ελεύθερη την Αμμόχωστό μας.

Η παρουσία όλων σας σ΄ αυτή τη Γιορτή του Πορτοκαλιού μας δίνει κουράγιο να προχωρήσουμε. Η συμμετοχή των παιδιών στη Γιορτή αυτή μας χαροποιεί πάρα πολύ. Η παρουσία, όμως, στη σημερινή Γιορτή του Πορτοκαλιού, των εγκλωβισμένων παιδιών μας, που φυλάν Θερμοπύλες, είναι για μας το Φως της Ελπίδας για ζωή σε μιαν ελεύθερη και ειρηνική Κύπρο.

Με αυτές τις απλές σκέψεις θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους εθελοντές και συντελεστές της λιτής μας εκδήλωσης, που οραματίστηκαν και υλοποίησαν τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία, η οποία καταδεικνύει ότι η Αμμόχωστος δεν είναι μονάχα ιδέα. Η Αμμόχωστος είναι η ιστορία της, είναι οι παραδόσεις της, είναι αυτή που μας ενώνει όλους για ένα καλύτερο και πιο ελπιδοφόρο αύριο.

ΟΜΙΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΓΙΑΠΑΝΗ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ 
 

Αγαπητοί Φίλοι

 

Είμαι περήφανος που είμαι Βαρωσιώτης και γιός περβολάρη.  Μεγάλωσα μέσα στις πορτοκαλιές, τους κατεβάτες και τις λεκάνες.  Πολλοί νέοι σήμερα δεν γνωρίζουν τις λέξεις κοφινάρης (αυτός που μετέφερε τα πορτοκάλια), παραλήπτης (αυτός που έλεγχε την ποιότητα και παραλάμβανε τα πορτοκάλια), τάλια (ο αριθμός 100).  Αυτά ήταν τα καλύτερα μου χρόνια.

 

Δύσκολη η ζωή των περβολάρηδων διότι περίμεναν ένα ολόκληρο χρόνο για να δουν την παραγωγή τους και πάντα κοιτούσαν τον ουρανό μήν κάνει χαλάζι, παγωνιά και καταστρέψει τα πορτοκάλια και τα λεμόνια αλλά ελεύθεροι και περήφανοι άνθρωποι.  Λίγο πιο κάτω είναι το περβόλι της Πέρτσιενας, του Χατζησωτήρη, του Κιαγιά, του Σταυρή του κασάπη, της Π. Ιωάννου, του Ψαρά, του Πόπα, του Κογιώνη, του Αρσενή, του Π. Λοΐζου, του Χατζηβασίλη, της Λέλλας, του Τάκη.  Οι πλείστοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν βρίσκονται σήμερα στην ζωή, πέθαναν με το όνειρο της επιστροφής.

 

Όταν με πήρε τηλέφωνο ο φίλος Νίκος Κάρουλας για να κάνουμε ένα άρμα για την γιορτή του πορτοκαλιού για μένα ήταν υποχρέωση και καθήκον για όλους αυτούς τους ανθρώπους που τους πλείστους γνώριζα προσωπικά.  Σαν μαθητής παρακολουθούσα τους πιο μεγάλους να στολίζουν τα άρματα.  Για μια βδομάδα η πιο όμορφη πόλη της Κύπρου, η Αμμόχωστος μας, βρισκόταν σε συναγερμό. 

 

Καράβι η Κύπρος μας, χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος.  Το καράβι της Κερύνειας μας μισό γιατί η πατρίδα μας είναι μισή.  Δεν είναι μόνο αυτή που ξέρουν σήμερα οι νέοι, υπάρχει και μια άλλη σκλαβωμένη που για μας αυτή είναι η γη μας.  Το καράβι της προσφυγιάς, της ξενιτιάς, το καράβι της επιστροφής στα σπίτια μας, στα περιβόλια μας, στη κατεχόμενη γη μας.  Το ταξίδι προς την Ιθάκη, οι εμπειρίες της ζωής, να αγαπήσουμε περισσότερο αυτό τον τόπο διότι ποτέ δεν τον αγαπήσαμε πραγματικά και το ταξίδι προς τον θάνατο για να ανταμώσουμε αγαπημένα πρόσωπα.

 

Άγκυρα.  Ευλογημένη ώρα που το καράβι θα ρίξει άγκυρα σε μια ελεύθερη Αμμόχωστο, ελεύθερη Κερύνεια, ελεύθερη Μόρφου, ελεύθερη  Καρπασία όταν το όνειρο μας γίνει πραγματικότητα.

 

Πυξίδα.  Το βλέμμα μας, η σκέψη μας στραμμένα πάντα προς ανατολάς, στην λεμονανθούσα Αμμόχωστο.

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο και συνονόματο Φίλιππο Ψύλλα για την τέλεια συνεργασία και με την αγάπη που κατασκεύασε το άρμα της επιστροφής.  Φίλε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

 

Πριν τέσσερα χρόνια δημιούργησα ένα γλυπτό εις μνήμη όλων των Αμμοχωστιανών περβολάρηδων και για τον πατέρα μου Τάκη.  Ένα πορτοκάλι με χαραγμένη όλη την ιστορία του πορτοκαλιού.  Η βάση του είναι φύλλο πορτοκαλιάς, και το κλωνί του σκάλα για να ανεβείς και να κόψεις τα πορτοκάλια.  Το φορτηγό για την μεταφορά των πορτοκαλιών στο συσκευαστήριο, στο εργοστάσιο για την κατασκευή χυμού και στο λιμάνι για φόρτωμα στο καράβι για εξαγωγή.

 

Αυτό το γλυπτό σήμερα θα ήθελα να το χαρίσω στο σχολείο του Ριζοκαρπάσου εις μνήμη του πατέρα μου ο οποίος μου γνώρισε τις ομορφιές της Καρπασίας και σαν ένα μεγάλο ευχαριστώ στους  ελεύθερους πολιορκημένους μας.  Το σημαντικότερο αγαθό είναι η ελευθερία του ανθρώπου.  Αν δεν την στερηθείς δεν μπορείς να καταλάβεις την αξία της.  Σαν πρώην αιχμάλωτος ξέρω πολύ καλά τι θα πει να είσαι εγκλωβισμένος.

 

Επειδή είχα την τιμή να φιλοτεχνήσω γλυπτά για τα εκατοντάχρονα της Ανόρθωσης Αμμοχώστου θα ήθελα να δωρήσω τον Φοίνικα της προσφυγιάς σε όλους τους εγκλωβισμένους μαθητές που βρίσκονται σήμερα εδώ.   Όλα τα σωματεία των κατεχομένων πόλεων και χωριών είναι ο συνδετικός κρίκος των προσφύγων και διατηρούν τις μνήμες για την κατεχόμενη γη.

 

Να παρακαλέσω την κ. Λούση Λυσάνδρου, διευθύντρια του σχολείου Ριζοκαρπάσου να παραλάβει το γλυπτό και τους μαθητές για να παραλάβουν τον Φοίνικα της προσφυγιάς.

 

Σας ευχαριστώ.

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

κ. ΑΛΕΞΗ ΓΑΛΑΝΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ

ΤΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΑΝΔΡΕΑ Χ. ΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥ

Την Πέμπτη 19 Απριλίου 2012 έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Χ. Πούγιουρος. Ο Επίτιμος Δήμαρχος της Αμμοχώστου μας. Δεν μπoρούμε ακόμη να το πιστέψουμε ότι ο Ανδρέας Πούγιουρος, ο Πούγιουρος της Αμμοχώστου, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.

Ο Ανδρέας Χ. Πούγιουρος γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1924. Αποφοίτησε από το Εμπορικό Λύκειο Αμμοχώστου. Σπούδασε Νομικά στο Gray’s Inn του Λονδίνου και αναγορεύθηκε Barrister at Law . Στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου παρακολούθησε Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες.

Μετά την περάτωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο, όπου το 1949 ξεκίνησε τη δικηγορική του καριέρα στην Αμμόχωστο. ‘ Ασκησε τη δικηγορία με το ήθος και την εντιμότητα που τον χαρακτήριζαν.

Το 1953 σε νεαρή τότε ηλικία, έμελλε να εκλεγεί Δήμαρχος με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία. Το αξίωμα αυτό υπηρέτησε πιστά, πάντα με την ψήφο και την εμπιστοσύνη του Αμμοχωστιανού λαού μέχρι το 1978. Το 1978 κλήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού και υπηρέτησε ως Πρέσβης στα Ηνωμένα ΄Εθνη στη Γενεύη και από το 1983

έως το 1987 ως Πρέσβης στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο. Το 1988 διορίστηκε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος του Οργανισμού Ανάπτυξης Γης (1991-1993).

Από το 1987 επαναδραστηριοποίησε το δικηγορικό του γραφείο στη Λεμεσό.

Το 1991 επανεξελέγη Δήμαρχος Αμμοχώστου με το εντυπωσιακό ποσοστό 90,58% , αξίωμα στο οποίο εξελέγη για άλλη μια φορά το 1996. Με τη λήξη της θητείας του στις 31 Δεκεμβρίου 2001 απεσύρθη οικειοθελώς από το αξίωμα του Δημάρχου Αμμοχώστου, έχοντας ήδη συμπληρώσει 35 ολόκληρα χρόνια στο τιμόνι της πόλης.

Αναγνωρίζοντας τις ικανότητες, τις γνώσεις, την ευθυκρισία και την ακεραιότητα του οι πρέσβεις των άλλων κρατών - μελών του ΟΗΕ τον εξέλεξαν επί τρία συνεχή χρόνια Πρύτανη Διπλωματικού Σώματος και για τρία επίσης συνεχή χρόνια Πρόεδρο της Ομάδας Εργασίας της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Πολύ σημαντικές υπήρξαν επίσης οι υπηρεσίες του ως Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών.

Συνέγραψε διάφορες μελέτες στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τιμήθηκε γι αυτό από το Andrew Jackson University, Louisiana. Παρά τις πάμπολλες υποχρεώσεις του ολοκλήρωσε τη διατριβή του με θέμα «Η αρχή και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών από απόψεως διεθνούς δικαίου» η οποία ενεκρίθη και του απονεμήθηκε το Ph.D in International Relations.

Συνέγραψε επίσης άπειρα άρθρα για το Κυπριακό, για επιστημονικά θέματα της ειδικότητάς του, για τις διεθνείς σχέσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα, που δημοσιεύτηκαν στα πλέον έγκριτα έντυπα του ημερήσιου και περιοδικού τύπου.

Για την πολύπλευρη, πολυσχιδή και υπεύθυνη στάση και δράση του καθ΄όλη τη διάρκεια της πολυετούς παρουσίας του στη δημόσια ζωή της Κύπρου έτυχε πλήθους βραβεύσεων τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Θεωρούσε, όμως, μέγιστη τιμή την αναγόρευσή του σε Επίτιμο δια βίου Δήμαρχο Αμμοχώστου από το Δημοτικό Συμβούλιο Αμμοχώστου και την απονομή του Χρυσού μεταλλίου της πόλης. Μάλιστα το τότε Δημοτικό Συμβούλιο Αμμοχώστου είχε ομόφωνα αποφασίσει όπως το Δημοτικό Πάρκο Αμμοχώστου ονομαστεί σε «πάρκο Ανδρέα Χ. Πούγιουρου».

Ο Aνδρέας Πούγιουρος ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας χαρισματικός άνθρωπος με τεράστια προσφορά στην Αμμόχωστο και στην Κύπρο. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του ως Δήμαρχος (1953-1974) παρέλαβε την Αμμόχωστο μιαν πόλη σχεδόν παραγκόβιο και την μετέτρεψε μια σύγχρονη, αναπτυγμένη , ευημερούσα πόλη. Μιαν πόλη με ραγδαία ανάπτυξη στον τουρισμό, στο εμπόριο, στη βιομηχανία. Μιαν πόλη με το πρώτο Αποχετευτικό Σύστημα στην Κύπρο έτοιμο να λειτουργήσει. Μιαν πόλη πρωτοπόρο στα γράμματα και τις τέχνες. Μιαν πόλη του πολιτισμού. Μιαν πόλη πραγματικά διαμάντι της Μεσογείου.

Αυτός ο άνθρωπος, ο δυναμικός, ο διορατικός, ο τολμηρός, ο διεκδικητικός, ο πράος, ο συναινετικός, ο φιλάνθρωπος, ο γεμάτος αγάπη για το συνάνθρωπό του ήταν ο Ανδρέας Πούγιουρος. Ο Πούγιουρος όλων των Αμμοχωστιανών, των φτωχών και των πλουσίων. Των αδικημένων και των κατατρεγμένων.

Οι αγώνες του για την Κύπρο ήταν συνεχείς. Ως μέλος της αντιπροσωπίας της Κύπρου στην κρίσιμη περίοδο όπου διεξάγονταν οι συζητήσεις για τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, χωρίς δισταγμό επέμενε πως η κυπριακή ηγεσία και η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να αποδεχτούν να υπογράψουν μια συμφωνία που θα έδινε στην Τουρκία το νομικό έρεισμα για ανάμιξη της στα εσωτερικά της Κύπρου. Κατά την ίδια επίσης περίοδο ως μέλος αποστολής στο εξωτερικό, ζητούσε από τις κυβερνήσεις άλλων κρατών να ασκήσουν πιέσεις στα Ηνωμένα ΄Εθνη για να εφαρμοστεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Η χρυσή, όμως, εποχή της πόλης έμελλε να σταματήσει με την τουρκική εισβολή και κατοχή της Αμμοχώστου και των άλλων περιοχών της Κύπρου το 1974. Ο βίαιος ξεριζωμός μας από την Αμμόχωστο είχε πληγώσει ανεπανόρθωτα τον Ανδρέα Πούγιουρο. Ο αγώνας του πλέον δεν θα ήταν στην θαλασσοφίλητη Αμμόχωστο αλλά στην προσφυγιά. Η νέα αυτή περίοδος της Δημαρχίας του 1974-1978 και 1991-2001 ήταν η περίοδος ενός αγώνα πολύ πιο δύσκολου πλέον, απέναντι στο άδικο. ΄Ενας συνεχής αγώνας για διαφώτιση στο εσωτερικό αλλά κυρίως στο εξωτερικό για να δικαιωθεί η Αμμόχωστος. Μετατρέπεται πλέον σε ένα στοργικό πατέρα και από αγωνιστή προόδου και ευημερίας σε ένα γνήσιο αγωνιστή για αποκατάσταση των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων και ελευθεριών και επιστροφή στη γενέθλια γη.

Δυστυχώς, το μεγάλο του όραμα για επιστροφή στην Αμμόχωστο, την πόλη των ονείρων μας, δεν πραγματοποιήθηκε και έφυγε με την πικρία του ξεριζωμού και με την εικόνα της βουβής πολιτείας, της κραυγής απελπισίας για το άδικο που διαιωνίζεται από ένα βάρβαρο και αδυσώπητο κατακτητή.

Εμείς έχουμε να δώσουμε στον Ανδρέα Πούγιουρο μιαν υπόσχεση την οποία θα τηρήσουμε ευλαβικά. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα του για επιστροφή στην πόλη μας και θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μια νέα πόλη, με ζωή και προοπτικές ανάπτυξης. Θα αγωνιστούμε για να ανατραπούν τα ζοφερά δεδομένα και να πετύχουμε την απαλλαγή της Αμμοχώστου αλλά και της υπόλοιπης Κύπρου από το μίασμα της τουρκικής κατοχής.

Σε μιαν εποχή τρομερής κρίσης θεσμών και ηθών, κρίσης πολιτικής και οικονομικής, αλλά και κρίσης εμπιστοσύνης στις ρίζες μας και στον εαυτό μας θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε ένα δρόμο ελπίδας και ενωμένοι να υλοποιήσουμε το όραμα ενός μεγάλου Δημάρχου της πόλης μας, όπως ο ίδιος ήθελε, πίστευε και επαναλάμβανε στις επιστολές του προς τους δυνατούς της γης και στα άρθρα του στον τύπο.

‘Ηταν πάμπολλες οι φορές που ο Ανδρέας Πούγιουρος τόνιζε εμφαντικά την ανάγκη σεβασμού και εφαρμογής των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας 550 και 789 και αυτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Αμμόχωστο. Στηλίτευε τη διεθνή κοινωνία για την αναλγησία και την υποκρισία της απέναντι στην Αμμόχωστό μας και την Κύπρο μας. Την επιμονή του για τη διεθνή νομιμότητα και το δίκαιο δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε. Γιατί όσο μακρύς και αν είναι ο δρόμος η εγκατάλειψη του αγώνα δεν πρόκειται να οδηγήσει στην υλοποίηση του οράματος του, για επιστροφή στη βασιλεύουσα Αμμόχωστο.

Η αγάπη του και η εκτίμηση του για τους νέους ήταν απεριόριστη. Θυμάμαι ότι μετά την περάτωση των σπουδών μου το 1962 με κάλεσε και συμμετείχα στην Οικονομική Επιτροπή του Δήμου. Αυτό υπήρξε για μένα ύψιστη τιμή γιατί θα μου έδινε τη δυνατότητα να εργαστώ με αυτό τον μεγάλο οραματιστή για την Αμμόχωστο της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Για μας, ο Ανδρέας Πούγιουρος δεν πέθανε. Ζει μέσα από την ανιδιοτελή προσφορά του και το τεράστιο έργο που επιτέλεσε για την Αμμόχωστο αλλά και την Κύπρο μας. Η μεγάλη ψυχή του θα μας καθοδηγεί παντοτινά στο δρόμο που χάραξε και μας οδηγεί προς μιαν ελεύθερη Αμμόχωστο.

Εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου Αμμοχώστου εκφράζω τα βαθύτατα μου συλλυπητήρια στη Μάρω Πούγιουρου, τον άνθρωπο της ζωής του, το μεγάλο στήριγμά του. Στο γιο του Σώζο Πούγιουρο, Δημοτικό Σύμβουλο Αμμοχώστου που συνεχίζει την παράδοση του πατέρα του με την ανάμιξή του στα κοινά και στον αγώνα για επιστροφή καθώς και στην θυγατέρα του Ελένη εκφράζω επίσης από καρδιάς τα βαθύτατά μου συλλυπητήρια.

Ο Δήμος Αμμοχώστου θα τιμήσει σε ειδική μεταθανάτια τελετή αυτό το μεγάλο άνδρα, τον Επίτιμο μας Δήμαρχο Ανδρέα Πούγιουρο, όπως θα τιμήσουμε και άλλους επιφανείς Αμμοχωστιανους που έφυγαν από τη ζωή με την πίκρα αλλά και το νόστο για επιστροφή.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει Ανδρέα Πούγιουρε της Αμμοχώστου, της Κύπρου, της οικουμένης.

 
ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ
Σάββατο 7 Αυγούστου 2010, Πολιτιστικό Κέντρο Κατεχόμενης Αμμοχώστου

Ομιλία Δημάρχου Αμμοχώστου κ. Αλέξη Γαλανού

Προσφωνήσεις
…….
…….
Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συμπολίτες.

Ατενίζουμε και σήμερα την πόλη μας, βουβή πίσω από το συρματόπλεγμα, ζωντανή όμως μαρτυρία του εγκλήματος της κατοχής και της τραγικότητας της διαίρεσης της πατρίδας μας.

Η σκέψη επιστρέφει στις μαύρες μέρες του Καλοκαιριού του 1974. Τότε που αδύναμοι, κυνηγημένοι από τα τουρκικά στρατεύματα και τσακισμένοι από την προδοσία που προηγήθηκε, αφήναμε την πόλη μας με τη σιγουριά ότι η επιστροφή θα ήταν ζήτημα μερικών μόνον ημερών.

Η μνήμη δραπετεύει ακόμη πιο πίσω στον χρόνο. Τότε που η Αμμόχωστος ήταν το εμπορικό και τουριστικό διαμάντι της Κύπρου. Μια πόλη παράδειγμα πνευματικής αναγέννησης και οικονομικής ανάπτυξης.

Όμως, η αποψινή μας συνεύρεση δεν αποσκοπεί μόνο στο να θυμηθούμε την αγαπημένη μας πόλη. Δεν είμαστε εδώ ως συντηρητές μνήμης. Δεν ζούμε για να πενθούμε αυτά που χάσαμε, αλλά για να τα διεκδικήσουμε.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε ξανά φωνή στην Αμμόχωστο. Όπως πράξαμε και πριν από μερικά χρόνια μέσα από την εκστρατεία συλλογής υπογραφών που αναλάβαμε. Ήταν μια πρωτοβουλία η οποία, πέραν του προφανούς συμβολισμού της, είχε ένα πολύ ουσιαστικό στόχο: Να ξεπεράσουμε τον επικίνδυνο διχασμό της περιόδου που ακολούθησε το δημοψήφισμα του 2004, να θέσουμε ξανά το πρόβλημα της πατρίδας μας στις σωστές του διαστάσεις και να μην αφήσουμε κάποιους, αμετανόητους μεγάλους ένοχους, να μας γυρίσουν πίσω στο 1974.

 

Κύριε Πρόεδρε,
Φίλες και φίλοι,

Παρακολουθούμε με αγωνία και προβληματισμό τα τεκταινόμενα στο Κυπριακό. Μας ανησυχεί η εντεινόμενη αδιαλλαξία της τουρκικής πλευράς η οποία οδηγεί σε ναυάγιο και αδιέξοδα τη διαδικασία του εν εξελίξει διαλόγου. Μας ενοχλεί η απροθυμία των ξένων να μας ακούσουν και να αντιληφθούν τον πραγματικό ρόλο και τις ευθύνες της Άγκυρας. Πάνω απ’ όλα, όμως, μας εξοργίζει η κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο. Ο μηδενισμός, ο θάνατος της ελπίδας, η απαξίωση των πάντων, οι καριέρες, τα οικόπεδα…

Δυστυχώς, αυτό που μεταφέρεται στο εξωτερικό δεν είναι η αποφασιστικότητα του Προέδρου και οι γενναιόδωρες προτάσεις που κατέθεσε στο τραπέζι του διαλόγου, αλλά το κλίμα έντονων αντιπαραθέσεων που κυριαρχεί στο εσωτερικό και τα όσα καθημερινά μεταδίδουν τα ισχυρά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Είναι λυπηρό και απογοητευτικό, αλλά σε κάθε μας επαφή στο εξωτερικό, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι είναι αυτοί οι οποίοι -χωρίς να έχουν κάνει έστω και μία κίνηση επί της ουσίας- κερδίζουν τις εντυπώσεις. Συνεχίζουμε να έχουμε σοβαρό πρόβλημα να πείσουμε του Ευρωπαίους εταίρους μας για την ειλικρίνεια των προθέσεών μας και την πραγματική μας βούληση για λύση.

Η διχοτόμηση είναι προ των πυλών. Ολοένα και περισσότεροι στο εξωτερικό -αλλά δυστυχώς και μια σημαντική πλέον μερίδα εντός Κύπρου- τη θεωρούν δεδομένη. Ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που την προτιμούν ως λύση, κι ας μην το ομολογούν.

Κι εμείς, ασχολούμαστε με Πράσινους και Βένετους. Ασχολούμαστε με τα ποσοστά που θα εξασφαλίσουμε στις βουλευτικές του 2011 ή με τους σχεδιασμούς για τις Προεδρικές του 2013, χωρίς να μας ενδιαφέρει ποια θα είναι η Κύπρος τότε.

Η εικόνα που παρουσιάζουμε είναι απογοητευτική. Αναλωνόμαστε σε μαξιμαλιστικές τοποθετήσεις, ξύλινα και ψεύτικα λόγια, μεγαλόστομες διακηρύξεις και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό και σε αμυντική και αδύναμη στάση στο εξωτερικό, χωρίς στρατηγική επί της ουσίας, σχεδιασμό, πρόγραμμα και δράση.

Αν κρίνουμε ότι μετά από 36 χρόνια τα πράγματα στο κυπριακό έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, σε τέλμα, τότε, ναι, να μελετήσουμε και να χαράξουμε νέες στρατηγικές. Νέες στρατηγικές όμως που θα μας φέρνουν πιο κοντά στη λύση, όχι να μας απομακρύνουν ακόμη περισσότερο από αυτή. Στρατηγικές επανένωσης, ανάκτησης πατρογονικών εστιών κι όχι στρατηγικές οριστικής απεμπόλησής τους.

Βρισκόμαστε ήδη σε πραγματικό βάθος χρόνου. Βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση στο κενό. Αν θέλουμε να μας λαμβάνουν σοβαρά υπόψη στο εξωτερικό και να δημιουργήσουμε ευρωπαϊκό ενδιαφέρον, πρέπει να προχωρήσουμε με θαρραλέες προσεγγίσεις.

 

Κύριε Πρόεδρε,
αγαπητοί συμπολίτες,

Η μεγαλύτερη πολιτική και διπλωματική μας επιτυχία από το 1974, η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συνοδεύτηκε δυστυχώς από ένα ιστορικό λάθος. Μπήκαμε στην Ευρώπη και αντί να διεκδικήσουμε αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από το νησί μας, θέσαμε στην Τουρκία νομικίστικους όρους και προϋποθέσεις που αφορούσαν το άνοιγμα λιμανιών και την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και δεν μιλώ επί της ουσίας, αλλά για τους ολέθριους χειρισμούς στην αντιμετώπιση του σχεδίου Ανάν, εξαιτίας των οποίων χάσαμε το ηθικό έρεισμα που είχαμε στην Ευρώπη.

Γι’ αυτό μπήκαμε άραγε στην Ευρώπη; Για να επιτύχουμε αναγνώρισή μας από την Τουρκία; Ή για την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και τη δίκαιη λύση του Κυπριακού;

Μπήκαμε επίσης στην Ευρώπη, διακηρύσσοντας από κοινού με την Ελλάδα ότι τασσόμαστε υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ένωση. Γιατί πιστέψαμε ότι μέσα από αυτή την πορεία, η Άγκυρα θα μετατρεπόταν σταδιακά σε μια χώρα δημοκρατική, η οποία θα σεβόταν το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Τουρκία όχι μόνο δεν άλλαξε, κι ας επιχειρεί να ωραιοποιήσει την εικόνα της, αλλά αποθρασύνθηκε. Και μας προκαλεί θεωρώντας δεδομένη την υποστήριξή μας.

Μήπως είναι η στιγμή να θέσουμε τέλος σ’ αυτή την ιστορία;

Μήπως είναι η ώρα να πούμε στους Ευρωπαίους Εταίρους μας, αλλά και στην ίδια την Άγκυρα, ότι πρώτα θα συμμορφωθεί, πρώτα θα αποσύρει τα κατοχικά της στρατεύματα από την Κύπρο, και μετά θα συνεχίσει την πορεία της προς την Ευρώπη;

Μήπως η θέση μας, από «ναι» στην ένταξη της Τουρκίας, ελπίζοντας σε εκδημοκρατισμό και εκσυγχρονισμό της, πρέπει να γίνει «όχι» στην ένταξη εκτός εάν προηγουμένως η Άγκυρα συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο και τερματίσει την κατοχή της Κύπρου;

Μήπως είναι η ώρα, κάτω από την ασφυξία και τα αδιέξοδα ενώπιον των οποίων βρίσκεται το Κυπριακό, να προκαλέσουμε μια καλά υπολογισμένη και μελετημένη αντιπαράθεση στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Να επιχειρήσουμε μια Ηρωική Έξοδο από το αδιέξοδο, δημιουργώντας προοπτική για λύση;

Μήπως, παράλληλα, είναι η στιγμή να επανεξετάσουμε τη θέση -που τείνει να εξελιχθεί σε δόγμα- περί λύσης κυπριακής ιδιοκτησίας, γιατί χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, απαλλάσσουμε εμείς οι ίδιοι την Τουρκία αλλά και το διεθνή παράγοντα από κάθε ευθύνη;

Έχουμε πλήρη επίγνωση και των δυνατοτήτων μας και των σημερινών μεγάλων προβλημάτων που βαραίνουν τον ελληνισμό.

  • Αλλά δεν γίνεται οι διπλωματικές μας υπηρεσίες να αφήνουν να εκλέγεται η Τουρκία μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, την στιγμή που παραβιάζει κατά συρροή ψηφίσματα του ίδιου του Σώματος.
  • Δεν γίνεται να παρουσιάζεται η Άγκυρα ως ειρηνεύτρια δύναμη στη Βηρυτό και το Αφγανιστάν και προστάτης του Αραβικού κόσμου και του πληθυσμού της Γάζας, την ίδια στιγμή που κατέχει διά της βίας ευρωπαϊκά εδάφη.
  • Δεν γίνεται να προεδρεύει της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενός θεσμού που δημιουργήθηκε για να υπερασπίσει και ενισχύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ίδια στιγμή που παραβιάζει τα δικαιώματα των Κυπρίων και άλλων γειτονικών της λαών.
  • Δεν γίνεται να παρουσιάζεται ως ο πολέμιος του παράνομου εποικισμού σε όλο τον κόσμο, να καταδικάζει τον εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ και την ίδια στιγμή να εποικίζει προκλητικά και συστηματικά την κατεχόμενη Κύπρο.

 

Κύριε Πρόεδρε,
Φίλες και φίλοι,

Η Αμμόχωστος είναι η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας. Αναδεικνύοντας θέμα Αμμοχώστου επιστρέφουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Επαναφέρουμε την κατοχική δύναμη στη θέση του κατ’ εξοχήν υπεύθυνου για το πρόβλημα. Την θέτουμε ενώπιων των βαρύτατων ευθυνών της που πηγάζουν και από ισχυρά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως το 550 και το 789. Για να πάψει να κρύβεται πίσω από τις συνομιλίες, οι οποίες δυστυχώς, χρησιμοποιούνται για ροκάνισμα στο χρόνο της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Αμμόχωστος είναι στρατηγικό χαρτί για ολόκληρη την Κύπρο, γιατί κατέχεται αποκλειστικά από τουρκικά στρατεύματα. Στην ίδια θέση μπορούσε να βρισκόταν σήμερα η Κερύνεια, η Μόρφου, η οποιαδήποτε άλλη κατεχόμενη πόλη της Κύπρου. Σας διαβεβαιώ ότι η ίδια θα ήταν η στάση μας. Δεν διακατεχόμαστε από οποιαδήποτε διάθεση να παραγνωρίσουμε ή να εγκαταλείψουμε τα άλλα κατεχόμενά μας εδάφη.

Εκείνο που ακράδαντα πιστεύουμε είναι ότι η διαδικασία επιστροφής της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, θα είναι η απαρχή για αποχώρηση όλων των κατοχικών στρατευμάτων από το νησί μας. Διότι η Αμμόχωστος, βάσει των πιο πάνω ψηφισμάτων, κατέχεται αποκλειστικά από τον τουρκικό στρατό. Γιατί εμπλέκεται κατευθείαν η Άγκυρα και ο τουρκικός στρατός.
Η Αμμόχωστος αναδεικνύει το κυπριακό πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Αναδεικνύει τα στοιχεία της εισβολής και της κατοχής. Αυτά, είναι επιχειρήματα που μπορεί να καταλάβει η Ευρώπη και αποτελούν μοχλό πίεσης, αλλά και αντίστασης στους σχεδιασμούς της τουρκικής διπλωματίας.

 

Φίλε Πρόεδρε,

Ο αγώνας που διεξάγουμε είναι κοινός. Οι απόψεις που καταθέτουμε, ακόμη και οι κριτικές μας προσεγγίσεις, είναι πάντοτε εποικοδομητικές. Αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες που καταβάλλετε και τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνετε για την Αμμόχωστο. Ελπίζουμε κι εσείς να αναγνωρίζετε ότι οι δικές μας παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου, έχουν στόχο να στηρίξουν και να ενισχύσουν το έργο σας για εξυπηρέτηση του κοινού μας στόχου. Με κάθε ειλικρίνεια, σας λέω ότι δεν μας ενδιαφέρουν τα κόμματα και οι ιδεολογίες. Μας ενδιαφέρει και μας απασχολεί βαθύτατα η Κύπρος και οι ευθύνες μας έναντι της.

Το άνοιγμα του κεφαλαίου επιστροφής της Αμμοχώστου πρέπει ξεκάθαρα να τεθεί ως προϋπόθεση για να ανοίξει οποιοδήποτε νέο κεφάλαιο της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας. Γιατί Αμμόχωστος σημαίνει αποχώρηση κατοχικών στρατευμάτων. Αυτή πρέπει να είναι η στρατηγική μας επιλογή και όχι μία ακόμη σπασμωδική κίνηση εντυπώσεων ή αντιπερισπασμού. Μια στρατηγική επιλογή η οποία θα έχει συνέχεια και θα υποστηριχθεί με συνέπεια σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο ως το αντρόσσιην για να αποφύγουμε ή να καθυστερήσουμε το απευθείας εμπόριο ή οτιδήποτε άλλο.

Θέλω για μια ακόμη φορά να τονίσω. Η επιστροφή στην Αμμόχωστο είναι ο πόθος και το πάθος μας, αλλά τελικός στόχος και προορισμός του αγώνα μας είναι η απελευθέρωση ολόκληρης της Κύπρου.

Οι μήνες που έρχονται θα είναι κρίσιμοι για την εξέλιξη του εθνικού μας θέματος. Χρειάζεται σύμπνοια και συστράτευση όλων των δυνάμεων. Δεν λέω ενότητα, γιατί το τελευταίο διάστημα η έννοια αυτή έμεινε κενή περιεχομένου. Η διχόνοια η φθονερή, είπε και ο Εθνικός ποιητής. Αυτή είναι. Μέρος ίσως του Εθνικού Γονιδίου.

 

Αγαπητοί συμπολίτες.

Καταδικάζουμε σήμερα, για μια ακόμη φορά, την απάνθρωπη και αποτρόπαια συμπεριφορά της Τουρκίας σε βάρος της πόλης μας. Καυτηριάζουμε την εγκληματική αδιαφορία του πολιτισμένου κόσμου. Και ανανεώνουμε τη δέσμευση και αποφασιστικότητά μας για απελευθέρωση και επιστροφή.

Το σύνθημα της σημερινής μας εκδήλωσης «Μαζί φέτος στην Αμμόχωστο», δεν είναι για του χρόνου. Η Αμμόχωστος δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Ας κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια όλοι μας, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και τις προκαταλήψεις μας. Και την ώρα που όλα δείχνουν να βαίνουν προς τη δύση, να φέρουμε την Ανατολή της Λύσης και της Επιστροφής.

Σας ευχαριστώ.




14-04-2007: Επίσκεψη Δημάρχου Αθηναίων στην Κύπρο

06/07/2007 Χαιρετισμός του Υπουργού Παιδείας κ. Άκη Κλεάνθους στην εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου για τη βράβευση των αρίστων Αμμοχωστιανών μαθητών και των αθλητικών σωματείων

ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦ, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκών ΘεμάτωνΠανεπιστήμιο Κύπρου ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΛΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΦΛΟΥΡΙ, ΤΟ “ΚΟΙΝΟ ΚΥΠΡΙΩΝ” ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ


Print this page Αρχή Σελίδας Ταχυδρομήστε

Designed & Developed by NETinfo Services Ltd.
No images, text or other material whatsoever from this website may be copied, published, re-produced or otherwise used without the written permission of NETinfo Services Ltd.